თანამედროვე სამყაროს ქაოსში, სადაც ადამიანები მუდმივად სადღაც ეჩქარებათ, არსებობენ ისტორიები, რომლებიც გვაიძულებენ გავჩერდეთ და დავფიქრდეთ იმაზე, თუ რა არის ნამდვილი ბედნიერება. სწორედ ასეთია ამ წყვილის თავგადასავალი, რომელთა “უღელიც”, როგორც თავად უწოდებენ ოჯახურ კავშირს, უკვე შვიდ წელს ითვლის. ეს შვიდი წელი არ ყოფილა მხოლოდ ჩვეულებრივი თანაცხოვრება; ეს იყო გზა, რომელიც სავსე იყო დიდი იმედით, მოთმინებითა და ერთმანეთის უსიტყვო მხარდაჭერით. მათი ისტორიის ყველაზე ემოციური ნაწილი კი იმ ოთხწლიან მოლოდინს უკავშირდება, რომელიც შვილის გაჩენამდე გაიარეს. ოთხი წელი – ეს არის 1460 დღე მოლოდინის, ყოველი დილის იმედით დაწყების და ზოგჯერ იმედგაცრუების, თუმცა მათმა რწმენამ ყველაფერს გაუძლო. წყვილი გულწრფელად საუბრობს იმაზე, თუ რამხელა ფსიქოლოგიური და ემოციური ძალა დასჭირდათ ამ პერიოდის გადასალახად, როდესაც გარშემო ყველა კითხვებს სვამდა, ისინი კი სიმშვიდეს მხოლოდ ერთმანეთში პოულობდნენ.
როდესაც ნანატრი შვილი მათ ცხოვრებაში გამოჩნდა, ყველაფერი რადიკალურად შეიცვალა. შეიცვალა პრიორიტეტები, შეიცვალა დღის რეჟიმი და, რაც მთავარია, შეიცვალა ხედვა იმაზე, თუ სად და როგორ უნდა გაზრდილიყო მათი პატარა. სწორედ ამ დროს მიიღეს გადაწყვეტილება, რომელიც ბევრისთვის რთული დასაჯერებელი იყო – დაეტოვებინათ თბილისის ხმაურიანი ცენტრი, კომფორტული, მაგრამ ბეტონის გარემო და ცხოვრება ქალაქგარეთ, ბუნებასთან ახლოს გაეგრძელებინათ. ეს არ იყო მხოლოდ საცხოვრებელი ადგილის შეცვლა, ეს იყო ცხოვრების სტილის ტრანსფორმაცია. ქალაქისგან შორს მათ იპოვეს ის სიმშვიდე, რასაც წლების განმავლობაში ეძებდნენ. აქ დილა არა მანქანების საყვირების ხმით, არამედ ჩიტების ჭიკჭიკით და სუფთა ჰაერით იწყება, რაც ბავშვის განვითარებისთვის და თავად მშობლების მენტალური ჯანმრთელობისთვის საუკეთესო გარემო აღმოჩნდა.
დღეს მათი ბედნიერი ოჯახი იმ სიმშვიდით ტკბება, რომელსაც მხოლოდ ბუნება და საყვარელი ადამიანების გარემოცვა გაძლევს. ისინი ყვებიან, რომ სოფლად ცხოვრებას თავისი სირთულეებიც ახლავს, თუმცა ის შედეგი, რასაც შვილის ბედნიერ სახეზე ხედავენ, ნებისმიერ შრომად ღირს. მათმა ისტორიამ აჩვენა, რომ “უღელი”, რომელიც სიყვარულით არის შეკრული, დროსთან ერთად კი არ მძიმდება, არამედ უფრო ძლიერი და საიმედო ხდება. ეს არის ამბავი მოთმინებაზე, დიდ სიყვარულზე და იმ გაბედულ ნაბიჯებზე, რომლებიც ადამიანს ნამდვილ, ხელშესახებ ბედნიერებამდე მიიყვანს. წყვილი სხვა ადამიანებსაც მოუწოდებს, არ შეუშინდნენ ცვლილებებს და ყოველთვის მიჰყვნენ გულისხმას, რადგან ხშირად ყველაზე დიდი სიმშვიდე სწორედ იქ გველოდება, სადაც ასფალტის გზა მთავრდება და ბუნება იწყება.