“მაგინებდნენ, მწყევლიდნენ, ცუდი სიტყვებით მომიხსენიებდნენ, მირეკავდნენ ასაკით პატარა გოგოები და ბიჭები”
“გამარჯობა მე ნანიკო ვარ ხაზარაძე, ტელეწამყვანი ამჟამად ყოფილი ტელეწამყვანი. 53 წლის ვარ, პროფესიით – მსახიობი, მხატვარი და უცხო ენების სპეციალისტი“ – ასე მიესალმა და წარუდგა ნანიკო ხაზარაძე “სახალხო ინტერვიუს” მაყურებელს…
AMBEBI.GE-სა და “პალიტრანიუსის” ერთობლივი პროექტის მორიგი სტუმარი ტელეწამყვანი ნანიკო ხაზარაძე იყო. მან მისთვის გამოგზავნილ შეკითხვებს უპასუხა.
– ნანიკო, გამარჯობა. „იმედიდან“ წამოსვლის შემდეგ როგორ ხართ? რას საქმიანობთ?
– უკვე თვეა, რაც იმედიდან წამოვედი და რაღაცნაირად მგონია, რომ ჯერ მხოლოდ ორი-სამი დღე გავიდა. კარგად ვარ, ვისვენებ, რაღაც ახალი ჟანგბადი ჩავისუნთქე, ბევრი ახალი საქმე წამოვიწყე და ვნახოთ, როგორ გაგრძელდება ჩემი ცხოვრება.
– ნანიკო, არ მეგონა თუ “იმედს” დატოვებდით… რეალურად რა მოხდა, რატომ წამოხვედით ტელევიზიიდან – მიზეზი ჩემთვის გაურკვეველია… ხომ არ ნანობთ?
– არაფერს არ ვნანობ ცხოვრებაში. რატომ მოხდა, რაც მოხდა, ნამდვილად არ ვიცი. უბრალოდ ვიცი, რომ მოხდა… ქმარს გავშორდი, ჩემი შვილის მამას, რომელიც ყველაზე მნიშვნელოვანი იყო ჩემს ცხოვრებაში და ჩემი შვილისთვის. ჩვენ დავასრულეთ ურთიერთობა და ახლა „იმედიდან“ წამოსვლა მგონი, არაფერი ისეთი მნიშვნელოვანი არ არის… რაღაც იწყება და რაღაც სრულდება. როგორც ჩანს, ეს ჩემი და „იმედის“ ურთიერთობის დასასრულია.
– იმ ფაქტის შემდეგ გია ჯაჯანიძეს როგორ დაშორდით. აღარ ელაპარაკებით ერთმანეთს?
– არ დავშორებულვარ. ჯაჯანიძეს ველაპარაკები. ვნახე კიდევაც და ტელეფონითაც ბევრჯერ ვიკონტაქტე. ვაგრძელებთ ურთიერთობას. რომ გითხრათ, ვმეგობრობ და ყოველდღე ერთად ვართ, არა, მაგრამ ვკონტაქტობთ.
– სოციალურ ქსელში ადამიანები გამუნათებდნენ, რუსთაველზე საპროტესტო აქციებს მხარს არ უჭერსო… გასაგებია, რომ ნებისმიერი ადამიანი თვითონ იღებს ამა თუ იმ გადაწყვეტილებას, მაგრამ ასეთ კომენტარებზე რა პასუხი გაქვთ?
– კი, მამუნათებდნენ, მაგინებდნენ, მწყევლიდნენ, ცუდი სიტყვებით მომიხსენიებდნენ, მთაგავდნენ, მწერდნენ, მირეკავდნენ ასაკით პატარა გოგოები და ბიჭები. მოკლედ თავს იმის უფლებას აძლევდნენ, რისი უფლებაც რეალურად არ ჰქონდათ. თუმცა მე არავისთვის არ მიპასუხია… დღეს აღარ მლანძღავენ, იმიტომ კი არა, რომ “იმედიდან“ წამოვედი. უბრალოდ, დიდი ხანია აღარ მამუნათებენ. რატომ? არ ვიცი, მათ ჰკითხეთ, ვინც მამუნათებდა.
– საზოგადოების გარკვეულმა ნაწილმა თქვენი საქციელი გაკიცხა – მამა მოხუცთა სახლში როგორ მიიყვანაო… რატომ ვერ გაგიგეს?
– არც მინდოდა, რომ ვინმეს გაეგო, უბრალოდ, ჩვენი მენტალიტეტის ქვეყანაში ასეთი რაღაცები მიუღებელია. ჯერ ერთი, არ გვაქვს ამის ტრადიცია, ამის გამოცდილება… როდესაც ხარ მარტო, როდესაც მუშაობ და შენზეა დამოკიდებული მამაშენის მატერიალური კეთილდღეობა და მისი ჯანმრთელობაც და მამა სახლში მარტოა და მთელი დღე დაახლოებით 200-300-ჯერ გირეკავს და გეკითხება, „სადა ვარ, ვინ წამართვა სახლი, ჩქარა მოდი, ჩამკეტეს, ხანძარია“. ხან მივდიოდი და მართლა ხანძარი ჰქონდა, რადგან ქვაბს ან ჩაიდანს დგამდა გაზზე, ავიწყდებოდა და ის იწვებოდა. ძალიან მოსწონდა შტეფსელების დაშლა და საერთოდ, ყველაფრს შლიდა, აფუჭებდა. გარდა ამისა, აივანზე იდგა და ყვიროდა, რაღაცას ითხოვდა. ამ დროს რთულია, როდესაც მისგან შორს ხარ, სამსახურში ხარ, ვერ აკონტროლებ და ეხმარები.სამსახურიდან მასთან რომ მივდიოდი, ვცდილობდი, ამეხსნა, რომ ის მისი სახლი იყო, არავის არ წაურთმევია მისთვის…