ნანა ლორთქიფანიძე წლების განმავლობაში იყო ქალი, რომლის პირადი ცხოვრება ყოველთვის საზოგადოების ուշադրების ცენტრში აღმოჩნდა. მისი ცხოვრება სავსე იყო ემოციებით, რთული არჩევანითა და გამოცდილებებით, რომლებმაც საბოლოოდ დიდი გავლენა მოახდინა მის მსოფლხედვაზე. ერთ-ერთ გულწრფელ ინტერვიუში ნანა ძალიან უშუალოდ საუბრობს საკუთარ წარსულზე, ურთიერთობებზე და იმ შეცდომებზე, რომლებმაც მნიშვნელოვანი გაკვეთილები ასწავლა.
„სამი ქმარი მყავდა,“ – ამბობს ის ღიად და დაუფარავად. ამ სიტყვებში არ არის არც სირცხვილი და არც თავის მართლების სურვილი. პირიქით, ეს არის გულწრფელი აღიარება იმ გზის შესახებ, რომელიც მან გაიარა. ნანა აღნიშნავს, რომ გარკვეულ ეტაპზე საკუთარ თავს დაუსვა კითხვა – ღირდა თუ არა ასეთი გადაწყვეტილებები და რამდენად ბედნიერებას მოუტანა ეს ყველაფერი.

მისი თქმით, ხშირად უფიქრია, რომ აღარ გააკეთებდა იმავეს თავიდან. „ეს არ არის სიკეთის მომტანი,“ – ამბობს ის და ამ სიტყვებში იგრძნობა ქალის გამოცდილება, რომელმაც საკუთარი შეცდომების ფასი კარგად იცის. ნანა ხაზს უსვამს, რომ ქალები ხშირად ერთმანეთს ვეუბნებით – არავის უნდა გადაჰყვე, არ დაკარგო საკუთარი თავი ურთიერთობაში. თუმცა პრაქტიკაში ამის შესრულება გაცილებით რთულია, ვიდრე სიტყვებით თქმა.
ინტერვიუში ის საუბრობს იმ ემოციურ ტვირთზე, რომელიც ურთიერთობებმა დაუტოვა. მისთვის რთული იყო პირადი ბედნიერების და საკუთარი თავისუფლების დაბალანსება. როგორც თავად ამბობს, ხშირად ქალი იმდენად იძირება ურთიერთობაში, რომ საკუთარი სურვილები და საჭიროებები უკანა პლანზე გადადის.
ნანა ლორთქიფანიძე არ ცდილობს საკუთარი ცხოვრების იდეალიზებას. ის საუბრობს სინანულზე, შიშებზე და იმ შინაგან ბრძოლებზე, რომლებიც ბევრ ქალს ნაცნობია. სწორედ ეს გულწრფელობა ხდის მის ისტორიას განსაკუთრებულად ახლობელს მკითხველისთვის.

დღეს ნანა უფრო მშვიდად უყურებს წარსულს. მისთვის მთავარი გაკვეთილი არის ის, რომ ქალმა პირველ რიგში საკუთარ თავზე უნდა იფიქროს, საკუთარ ღირსებაზე და შინაგან სიმშვიდეზე. სიყვარული მნიშვნელოვანი ნაწილია ცხოვრების, მაგრამ ის არ უნდა გახდეს საკუთარი თავის დაკარგვის მიზეზი.
მისი მონათხრობი არ არის მხოლოდ პირადი აღსარება – ეს არის მესიჯი ყველა ქალისთვის, ვინც ოდესმე საკუთარ თავს მეორე პლანზე აყენებდა სხვის გამო. ნანა გვახსენებს, რომ გამოცდილება, თუნდაც მტკივნეული, საბოლოოდ გვაძლიერებს და გვასწავლის უკეთეს არჩევანს მომავალში.